Aangezien Skyler niet zoveel zin meer had om te schrijven heb ik (Diana) het dit keer maar overgenomen.

Iedereen met een Duitse Dog heeft het wel eens meegemaakt. Ik heb die verhalen vaak genoeg gelezen en eerlijk gezegd kon ik er altijd hartelijk om lachen.
Tja dat weet je als je aan een grote hond begint.

Zelfs de baasjes van het broertje van onze Dog Skyler hebben het meegemaakt met gevolg…. een gebroken arm!
Nu eindelijk na bijna 3 jaar was het MIJN beurt.
Waar ik altijd al zo bang voor was geweest is nu gebeurd en nu dik anderhalf uur later kan ik er nog steeds niet om lachen!

Jawel… ik ben gigantisch op mijn giegel gegaan in het toeziend oog van verschillende mensen (zonnetje schijnt dus iedereen is aan de wandel) en dat alleen maar om mijn schatje in bedwang te houden en vooral m’n telefoongesprek niet te willen onderbreken.

Iedereen weet waarschijnlijk wel dat een Duitse Dog groot is (kijk bij mijn foto’s en je weet wat ik bedoel) Nu is onze Duitse Dog niet alleen groot… hij is ook nog beresterk. Met daarbij een belachelijke onzekere houding naar andere honden toe wat zich uit in blaffen om de tegenpartij maar af te schrikken en om eerlijk te zijn, het heeft effect!!!
Voor mijn hond dan want andere honden en baasjes schrikken zich rot met zo’n moordmachine aan mijn zijde. Je kan wel begrijpen dat ik daar niet vrolijk van wordt, daarbij is het ook onbegrijpelijk want zo lief als ie thuis is zo monsterlijk kan hij zijn aan de riem buiten.

Al zo’n 3 jaar hou ik er rekening mee dat zoiets een keer kon gebeuren, heb mezelf al eens gered door middel van een lataarnpaal.
Maar nu…. juist net op DIT moment zag ik de klap niet aankomen, wel het hondje natuurlijk. Maar ik zou Diana niet zijn als ik tijdens een (rustgevende) wandeling niet aan het bellen zou zijn voor een gezellige babbel, dus om het hondje te ontwijken met de moordmachine aan de ene hand en de telefoon aan de andere probeerde ik met een boog om het keffertje te lopen. Maar ook op dat moment kwam er op de middenweg een auto aan waar ik natuurlijk niet tegen aan wilde lopen.
Dus om alles te ontwijken en door te kunnen babbelen manouvreerde ik me tussen hond en rijdende auto door met als gevolg dat ik over m’n eigen onbehouden moordwapen struikelde!!

Nou daar lig je dan met je goeie gedrag op de grond te liggen en de hond evengoed in bedwang proberen te houden en natuurlijk niet te vergeten blijven doorbellen haha.
Al krabbelend kwam ik weer overeind en zwaar over de pis, zowel op Skyler als op mezelf. Dan nog maar over de afgang zwijgen.
Snel even om me heen kijken of er geen bekenden zijn die mij hebben zien rollen over de grond. Pfff nee, niet dat ik kan ontdekken.

Een pijnlijke arm en een geschaafde knie rijker maar weer snel op weg naar huis, daar ging mijn voornemen weer om een lekker lang stuk te wandelen.

Morgen maar weer proberen, dit maal zonder telefoon!

Zo lief is ie nou als ie slaapt!